Ik sta in Hard//hoofd Magazine 2!

Het afgelopen jaar was woelig, en veel heb ik niet geschreven, maar daar komt nu volop verandering in! Te beginnen met een publicatie in Hard//Hoofd Magazine met het thema ‘Rituelen’.

Ik schreef een verhaal ter ere van mijn broer Maarten, van wie we vorige week de 10de sterfdag herdachten. Want hoe doe je zoiets eigenlijk, herdenken? Die vraag spookt door het hoofd van het hoofdpersonage, dat niet geheel toevallig Celine heet. Oh, en de titel van het verhaal is ‘De M van mayonaise’. Da’s ook niet geheel toevallig.

Je leest het binnenkort als je hier klikt en het magazine bestelt vóór 10 april. Doen, want behalve mijn verhaal lees je nog veel meer moois!

Elias

‘Ga weg,’ zegt hij.

Elias en ik zitten tegenover elkaar in het deurgat van het huis dat hij sinds kort bewoont. Het huis van zijn moeder en grootmoeder. Tussen ons in ligt een stenen boord van de soort die pikzwart kleurt wanneer het regent. En dat doet het hier vaak. Al vijftig jaar krijgt hij regenvlagen over zich heen en toch blijft hij gaaf.

Lees verder

Ik ben verdwenen

Woehoew! Met dit verhaal werd ik op 28 april 2020 één van de drie winnaars van de Korte Verhalenwedstrijd van Sebes & Bisseling Literary Agency

Ik ben verdwenen. De ene dag was ik er nog en de andere niet meer, of toch niet zichtbaar, niet waar ik moest zijn. Ze hebben me gezocht. Het duurde niet lang voor ik werd gemist. Bij sommige mensen duurt het een paar uur, een paar dagen. Er zijn zelfs unieke, sombere gevallen waarin maanden en jaren verstrijken en er van missen eigenlijk nooit echt sprake is.  ‘Vrouw ligt tien jaar dood in appartement’ lees je dan in de krant.

Lees verder

February

Het was op twee februari dat iemand werd gevraagd naar z’n rare onhebbelijkheden en ik kon niet meteen bedenken wat ik op die vraag zou antwoorden, maar later schoot het me te binnen: ik haat bisnummers. Waar iedereen op hoopt, ik verfoei het. Ik mag nog zo hebben uitgekeken naar een concert en verzot zijn op een artiest en nog zo hard naar dat ene nummer hebben uitgekeken (de reden dat ik ondanks mijn irritatie toch blijf staan tijdens de bisronde), het idee is idioot. Speel alles of speel het niet. Punt. Ga niet doen alsof je van plan was om te stoppen terwijl de bisnummer gewoon netjes op de speellijst staan. Ik ga toch ook niet weg om me in de deuropening om te draaien en nog één gespreksonderwerp af te haspelen?

Nu ja, niet opzettelijk dan toch.

Lees verder

January stories

Het is twee januari en Kerstbomen staan er misplaatst bij. De lichtjes twijfelen waarvoor zij nog fonkelen nu december voorbij is. De straat is haast leeg om negen uur ‘s ochtends, terwijl enkele winkels geruisloos hun deuren openen. Achter de ramen bewegen mensenschimmen in het vale licht, het hoofd lichtjes gebogen, onzeker, alsof zij twijfelen aan het nieuwe jaar en of het nu echt begonnen is. Wat moeten we ermee? De acht werd een negen en de maand versprong zoals zij dat twaalf keer per jaar doet. Al eeuwenlang. En generaties blijven de vorige tegelijk vervloeken en eren, terwijl zij voor de volgende hun hart vasthouden.

Lees verder

Writer’s Guide On Stage

Op zaterdagavond 2 februari 2019 las ik een stukje voor uit de roman waaraan ik werk. We waren bij BIRD. Er was publiek. En discoballen en een sambaband.

Noordeloos

Niemand keek nog op van de ladder die in het midden van de stad stond. Hij was diepbruin, van het beste hout gemaakt en het was een raadsel in welke eeuw hij er was geplaatst. Deze slanke ladder glom als nieuw en leunde in een hoek van tachtig graden op de bleke stenen van het marktplein. Sinds mensenheugenis was hij geen halve millimeter verschoven. De ladder moest wel ontelbaar veel sporten hebben, want hij reikte hoger dan je met het blote oog kon zien. Verrekijkers boden geen soelaas en zelfs met telescopen was het onmogelijk uit te maken waar hij tegenaan leunde.

Lees verder

31 maart 2012

Estou num daqueles dias em que nunca tive futuro. Há só um presente imóvel com um muro de angústia em torno. A margem de lá do rio nunca, enquanto é a de lá, é a de cá, e é esta a razão intima de todo o meu sofrimento. Há barcos para muitos portos, mas nenhum para a vida não doer, nem há desembarque onde se esqueça. Tudo isto aconteceu há muito tempo, mas a minha mágoa é mais antiga.

Lees verder

De tekening (What if)

Rein reikte naar het blad waarop de inkt nog zachtjes bezig was zich te vermengen met de potloodlijnen tot een geheel waarin de twee nauwelijks van elkaar te onderscheiden zouden zijn. Tenzij schuin gehouden in het zonlicht; dan zou de potloodlijn licht glinsteren en de ink mat zwart zijn. Zo werd het moeilijk in te schatten welke lijn bovenop de andere lag.

Lees verder