January stories

Het is twee januari en Kerstbomen staan er misplaatst bij. De lichtjes twijfelen waarvoor zij nog fonkelen nu december voorbij is. De straat is haast leeg om negen uur ‘s ochtends, terwijl enkele winkels geruisloos hun deuren openen. Achter de ramen bewegen mensenschimmen in het vale licht, het hoofd lichtjes gebogen, onzeker, alsof zij twijfelen aan het nieuwe jaar en of het nu echt begonnen is. Wat moeten we ermee? De acht werd een negen en de maand versprong zoals zij dat twaalf keer per jaar doet. Al eeuwenlang. En generaties blijven de vorige tegelijk vervloeken en eren, terwijl zij voor de volgende hun hart vasthouden.

Vijf januari.
“Jongens, waar is de kaas?”
Acht personen staan op een hoopje voor mijn balie gedrongen. Uit een kluwen van armen komen een twaalftal boeken, een knuffel en acht boekenbonnen tevoorschijn. Familieactiviteit kerstcadeau besteden is een succes. Zo’n succes dat de jongste naar de bonnen op de balie graait en vraagt of hij nu een nieuwe krijgt. Wanneer de koopwaar opgeborgen en de tasjes zorgvuldig aan twee dragers zijn toebedeeld, valt de hamvraag: “Waar is de kaas, jongens? Wie was daar verantwoordelijk voor?” Ik kan een glimlach niet onderdrukken wanneer mijn collega hen naar een andere balie verwijst, waar twee goudgele, in papier verpakte hompen op hun familie wachten.

Acht januari.
Pezige lijven, veel lijven, kronkelende. Mannen met spieren die opbollen als molshopen onder hun vel. Spieren waarvan ik het bestaan niet kan vermoeden, vlezig en nutteloos. Vrouwen met ronde schouders, dikke armen en net zo’n molshopen die borsten zijn, maar dan volmaakt rond, en die met tepels als schroeven op hun torso zijn vastgezet. Kinderen met hoofdjes van volwassenen, te alert, eerder dwerg dan baby, aanbeden door de eerstgenoemde figuren, die schrik in hun ogen dragen. Engelen die daarboven cirkelen, wrede taferelen gadeslaand. Die een palmtak aanreiken en het eeuwige leven beloven. Hij heeft het gekregen.
(Rubens @ Boijmans)

Negen januari.
Het is niet moeilijk energie en enthousiasme de kop in te drukken, daar is slechts één berichtje voor nodig, één iets wat niet loopt zoals verwacht. En een portie verwarde hormonen misschien. Ik sticker de boeken, begin heel traag, en vind steeds sneller mijn weg door het alfabet, waarvan ik nu en dan fragmenten opzeg in mijn hoofd: h i j k l m n, m n… Ik heb geen zin in vragen en vertik het naar de balie te lopen met de vrouw die ik ernaartoe heb verwezen. Koppig blijft ze zoeken naar het boek met de blauwe cover, de schrijver haar onbekend.
“Het stond bovenin, helemaal bovenin,” komt ze me iets later lachend melden, “Gevonden!” Oh triomf. Wie had dat verwacht, een blauw boek bovenin? Ik niet, maar ik werk hier ook maar pas.

Tien januari.
Zo slepen de dagen zich voort. Van de ene naar de andere, terwijl in hoofden muizenissen malen en malen. Je zou denken dat ze intussen zo fijn als zand zijn, die muizenissen van de wereld, vergaan tot een vormeloos beeld, maar het zand glipt overal tussen, neemt de vormen aan die de omgeving het toelaat en kriebelt irritant waar het maar kan. En toch weet ik, we zullen er wat aan toevoegen en het boetseren tot fantastische vormen; sculpturen om van te houden. Wat een gekke kunstwerken zullen het zijn, en met verwarde blijdschap zal ernaar gekeken worden, tot het went. En dan komt de regen en die spoelt alles tot puin.

Tweeëntwintig januari.
Ik houd van:
– verse notitieboekjes
– mooie balpennen
– lijstjes (en ze nooit afvinken)
– het laatste woord van de laatste zin neerschrijven op de laatste millimeters van de laatste regel op de bladzijde
– woorden tellen
– bladzijdenummers zien oplopen
– een boek uitlezen
– nieuwe strips openslaan
– oude schatten terugvinden
– mysterieuze boodschappen
– ver in de toekomst proberen kijken
– ver in het verleden proberen kijken, en één ding anders doen waardoor niets meer hetzelfde is, andere scenario’s bedenken die toch eindigen bij vandaag.
Ik houd van worsteling denk ik, de twijfel, neerslachtigheid om je handen aan te warmen.

Vierentwintig januari.
Ik zit aan het raam van de frituur die ze hier een snackbar noemen, met een warme puntzak voor mijn neus die past in een rond gat in een houten plank. Een dikke klodder mayonaise glimt net iets glanzender dan de gelige, zoete mayo op het pak friet van mijn compagnon. Belgische mayonaise is dubbel zo duur, zei de man achter de drukbezette toog van de kleine en eveneens drukbezette ruimte. Iedereen wil frietjes alvorens in een overvolle cinemazaal te gaan zitten. Patat, ze willen patat. Ik vraag me af hoe vaak de dubbeldure Belgische variant wordt besteld en ben de Rotterdamse keten dankbaar voor het in het assortiment houden van de saus die het beste aard in mijn mond, bij de dikke, vette, zoute frieten die ze prima bakken.
Het cliché van de Belg. Ik moet en zal zo nu en dan mijn frieten hebben. Niet slap op een gigantische hoop gegooid in een onzichtbaar bakje en ingepakt met wit papier (het ceremoniële scheurtje voor het in een plastic zakje wordt verpakt) maar dik en krokant zijn ze hier, niet Belgisch maar meer dan wat ik me wensen kan om de hang naar een onnozele thuistraditie op Nederlandse wijze te bevredigen.
Alsjeblieft, stuur me niet naar zo’n Amsterdamse toeristenfrituur met Manneken Pis, het Atomium en de bijhorende driekleur op de wanden en ramen, potsierlijke lokmiddelen voor zij die onmogelijk elk Europees land konden aandoen en de Nederlandse hoofdstad boven Brussel, Antwerpen of Brugge hebben verkozen, om zich daar Belgische fake op de mouw te laten spelden.
Terwijl de eerste friet naar binnen gaat en ik naar de stadse drukte kijk, ben ik blij hier te zitten, in deze stad met deze traditie en deze vriendin. Tevreden met mijn leven hier, met het leven in mijn buik. Met de tijd die tikt, de dagen die voorbijgaan en vormen aannemen die ik me nooit had kunnen indenken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s