Gers.

Een vrijdagavond, een van vele. We hebben opgewarmd wat mama heeft klaargemaakt en zitten naast elkaar aan de ronde keukentafel. Maarten zonder gsm (want iPhone mag je niet zeggen) dat bestaat niet. We kijken filmpjes of luisteren liedjes. In periodes waren het eigenlijk steeds dezelfde. En dat is waarom Gers Pardoel nu voor eeuwig aan jou gelinkt zal blijven. Je luistert echter nooit naar de klassieke radio-versies maar zoekt live-versies of speciallekes. Zoals deze met de vrouwenstem van Monique Smit. Ik luister nooit meer naar de oude versie, denk ik.. En ja, ik neem je mee, ik neem je mee op reis. Naar overal, voor altijd in mijn hoofd en hart.

Waar we over praten, doet er niet al te veel toe. Het gevoelige onderwerp verpest de sfeer, daar zoek ik andere momenten voor uit maar veelal antwoord je toch niet. We zeveren, lachen en laten boeren om ter luidst, wat niet mag als mama thuis is. De fles limonade en de pot mayonaise staan onmisbaar op het tafelblad. Straks ga jij naar de staf en ik heb met de vriendinnen afgesproken. We treffen elkaar in den Okapi wel weer. Of op Heirbrug als er een fuifje is, dan drinken we samen een pint. Morgenvroeg (lees: morgenmiddag) moet ik tien pogingen doen om je uit je bed te krijgen. Broerken toch.

Ik loop verloren in ons huis. Ik voel me raar in den Okapi. Wat zal het zijn als ik je de volgende keer geen sms’je “Heirbrug?” kan sturen?

Ik neem je mee, maar ik ben nergens zonder jou.

Wat een nacht, wat een maan
En we zien alle sterren staan
Waar ben jij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s